จริงหรือไม่? ถ้าผมจะพูดว่า นิทาน ละคร หรือเรื่องเล่า ที่ยังไม่มีตอนอวสานนั้น แม้จะผ่านเวลาไปนานเท่าไร เราก็ยังคงจำ และไม่ลืมเรื่องราวเหล่านั้นอยู่...เรายังคงอยากรับรู้เรื่องราวในตอนต่อๆไป...
สำหรับเรื่องราวของคนๆนึง
ในชีวิตความเป็นจริง ของเค้าคนนั้น มีเรื่องราวที่ยังไม่เริ่มต้นขึ้น ..ไม่เคยเริ่ม.. หรือไม่มีทางที่จะเริ่มต้นขึ้นได้.....?
แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ไม่ว่ามันจะเริ่มต้นขึ้นได้.หรือไม่ได้. หรือด้วยเหตุผลใดๆ ในความคิดความฝันของเค้าผู้นั้น ได้ดำเนินเรื่องราวของตนเองไปไกลแสนไกล..ได้แต่เพ้อฝันไปไกล...แสนไกล..
เค้าสร้างละคร สร้างนิทาน ที่ตัวเองชอบ ขึ้นมา และไม่สามารถจะสร้างเนื้อเรื่องต่อไปได้
เค้าไม่สามารถที่จะดำเนินเรื่องราวให้ไปถึงจุดจบได้ เพราะเค้าหมดกำลังใจ และคิดว่าความฝันของเค้านั้น ไม่มีทางเป็นจริง
เรื่องราวที่เค้าได้ฝันไว้ จึงต้องหยุดอยู่แค่นั้น หยุดทั้งๆที่ยังไม่ได้เริ่มที่จะทำอะไร ซักอย่าง .....
ในความคิดของใครหลายๆคน ต่าง ก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่า ทำไมหล่ะ.. ทำไมไม่ลอง เริ่มต้นที่จะทำ ทำตามฝัน ก่อนที่จะตัดสินว่า ความฝันนั้นจะไม่มีวันเป็นจริงได้
อืมม.. ใช่สิ ถูกต้อง.... แต่ถ้า......ว่า..
มันใช้ไม่ได้ในกรณีของ เค้า ถ้าคุณได้รับรู้เรื่องราวของเค้า คุณๆ แต่ละคนนั้นจะบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า ........
ความฝันที่ไม่สามารถจะสาน ต่อได้จนจบ
นิทาน ที่ไม่อวสาน
และเค้า ที่ยังคงไม่ลืม
